Mavi Duvar

Kalem, oyuğunu eşelemek için sivrilir de kömürle kara sayfalara kendimden bir şey katamam. Yüksek duvar, ulu gürgen, örtülü orman. Akıl kangrenimin kaybolacağı neresi olursa, orada olsun mezarım. Omuzlar da kalkmıyor daha, biri beni taşısa ya, örtü de sersinler altında saklandığım masaya. Kızgınsam koşabiliyorum, değilsem sürükleniyorum. Sakinsem yazabiliyorum, değilsem yutkunuyorum. Otuz yıl koştum ismimin kaderinden, gözüme kaçan terleri artık kusuyorum. Kanımda saklanan hayaletin öfkesi çenemi gerer. Üç beş adımda bir sükunete özlem sayıklarım. Çocukluğumun tırnakları kan revan eder elimi. Dikkatim hep yarım, yıkılırım durursam eğer. Bizi sadece toprak görür, belki bir kaç gürgen. Bu vadide yapraklar sararmadan ölür. Döner dünya sen uyurken. Tutunduğun uçurtmanın ipi elini keser, gözlerin bulutları izlemekten seğirir. Kuşlardan yüksek uçar düşler, geleceğin hem şifa hem zehir. Bir çocuk ağlamamayı ancak böyle öğrenir.

       Maladaptive Daydreaming (Uyumsuz Gündüşü) serisinin 2156462413. yazısına hoşgeldiniz. Bugünkü konumuz oyunlar. Oyun oynamak birçoğumuzun her gün yaptığı, bazen 15 dakika bazen 6 saat, eğlenceli bir aktivite. Bilgisayar oyunları, mobil oyunlar, kutu oyunları ve daha nicesi. Bu yazının konusu da oyunların, özellikle fantastik evrenlerde geçen ama bununla sınırlı olmayan, MD üzerine etkisi. MD'nin nasıl geliştiği üzerine ilk yazılarda bu konudan biraz bahsetmiştik. Bu gelişim sürecinde oyunlar zihin dünyamıza bir çok yeni ve heyecan verici öğeler katan, bize hikaye akışı, olay örgüsü, düşmanlar ve yoldaşlar hakkında taze malzeme verir. Yani oyunlar aslında tasarımcısının iyi kurgulanmış ve hikayeleştirilmiş hayalleridir ve oyuncular oyunu oynarken kendi hayal dünyalarına birçok öğe ithal eder. Bu yönüyle oyun oynamak bağımlılık yaratan ve MD için risk faktörü oluşturan bir aktivitedir. Oyunlara hatrı sayılır miktarda vakit ve emek harcamış eski MD'li biri olarak ...